Τον νευρικό κλονισμό τον έχω γλιτώσει προς το παρόν. Για πόσο ακόμα δεν ξέρω. Τελικά ο εργασιακός χώρος είναι πολύ περισσότερο σημαντικός απ΄ όσο πίστευα. Πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει με παιδιά. Γιατί πολλάκις έχω αναφέρει, άντε όλα να τα καταπιείς, όλα να τα ανεχτείς (πολύ κακώς βεβαίως, αλλά αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή αναγκαστικά και εκ των πραγμάτων δυστυχώς καταπίνεις και ανέχεσαι…), όμως όταν βλέπω ρατσιστική αντιμετώπιση και διακρίσεις σε παιδιά, με βάση κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά μπορώ να βγω εκτός εαυτού σε δευτερόλεπτα και ο καλός μου εαυτός να γίνει καπνός σε κλάσματα του δευτερολέπτου…
Α, και για την ιστορία, για να μην με περάσετε και τρελοπαράλογη δηλαδή, μετά από 7 μήνες που δουλεύω στο φριχτοσχολείο, μόλις την περασμένη Τετάρτη και κατόπιν δικής μου πίεσης προς την διεύθυνση, έλαβα στα χέρια μου την σύμβασή μου. Καλά, τα τέρατα που υπάρχουν μέσα δεν περιγράφονται…..Θα μου πεις τυφλή ήσουν όταν την υπέγραφες; Έλα μου ντε!! Ή τυφλή μου ήμουν ή μήπως κάποια σκατοδουλειά έχει παιχτεί πίσω από την πλάτη μου; Λέω εγώ τώρα….
Ειλικρινά, μετράω μέρες….61 ακόμη…Θα αντέξω άραγε…;
Υ.Γ.1Το καλό νέο των ημερών είναι ότι ο Φανούλης μου πήρε ένα σημαντικότατο βραβείο σε διαγωνισμό ποίησης. Περισσότερα όταν τα αποτελέσματα ανακοινωθούν επίσημα, γιατί προς το παρόν έχουν ειδοποιηθεί μόνο όσοι διακρίθηκαν. Άντε, να σπάσει η γκαντεμιά…
Υ.Γ.2:Την Δευτέρα έστειλα 4 παραμύθια σε έναν εκδοτικό οίκο που πολύ εκτιμώ για την δουλειά του, παρόλο που υπόλοιποι τρεις στους οποίους είχα στείλει τον Ιανουάριο δεν απάντησαν ακόμα ούτε θετικά, ούτε αρνητικά. Θα περιμένω όμως…Δεν το βάζω κάτω…Άλλωστε η Πατρίτσια Χάισμιθ λέει ένα γραπτό μας προς έκδοση το βάζουμε στην άκρη μόνο όταν έχει λάβει….20…αρνητικές απαντήσεις….!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιαχτίδες No2" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
