δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα.
Το πρόσωπό του
το φαγαν τα πουλιά
και ό, τι απόμεινε
-ένα κομμάτι μέτωπο
και λίγο στόμα-
το χάρισε από μόνος του
σ΄ ένα παιδί των φαναριών.
Τώρα δε χρειαζόταν να βλέπει
να μιλά ν΄ ανασαίνει
και προπαντώς
να υπερασπίζεται τίποτα.
ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΛΟΠΟΥΛΟΥ-Αντίδοτα-Εκδόσεις Στιγμή
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιαχτίδες No2" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
