κρύα και κατασκότεινη κι αγριωπή νυχτιά.
Είναι η στέγη ολόλευκη, γέρνουν άσπροι κλώνοι,
μες στο τζάκι απόμερα ξεψυχά η φωτιά…
Τρέμει στα εικονίσματα το καντήλι πλάγι
και φωτάει στη σκυθρωπή, στα θαμπή εμορφιά.
Να η φάτνη, οι άγγελοι, κι ο Χριστός κι οι Μάγοι
και το αστέρι ολόλαμπρο μες στη συννεφιά!
Κι οι ποιμένες, που έρχονται γύρω από τη στάνη,
κι η μητέρα του Χριστού στο Χριστό μπροστά.
Το μικρό το εικόνισμα όλ΄ αυτά τα φτάνει,
μαζεμένα όλα μαζί και σφιχτά σφιχτά.
Πέφτει ακόμη αδιάκοπα κι άφθονο το χιόνι,
όλα ξημερώνονται μ΄ άσπρη φορεσιά.
Στον αέρα αντιλαλούν του σήμαντρου οι τόνοι,
κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει η εκκλησιά…
Τέλλος Άγρας
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιαχτίδες No2" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
