Όλο το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από δύο κύριους χαρακτήρες. Έναν γυναικείο, της Κάτιουσας (Αικατερίνη Μάσλοβα), μιας ιερόδουλης και του Νεχλιούντωφ (πρίγκιπας Δημήτριος Ιβάνοβιτς Νεχλιούντωφ), ενός αριστοκράτη.
Η ιστορία ξεκινάει στη φυλακή, απ΄ όπου η νεαρή γυναίκα μεταφέρεται στο δικαστήριο, με την κατηγορία της κλοπής και της δολοφονίας. Εκεί, καλείται ως ένορκος ο πρωταγωνιστής, και από εκείνη την στιγμή συντελείται μέσα του μία τεράστια αλλαγή. Αυτό γιατί στο πρόσωπο της κοπέλας αναγνωρίζει την παλιά του αγαπημένη, ένα κορίτσι που είχε ερωτευτεί και είχε αποπλανήσει πριν πολλά χρόνια. Νιώθοντας υπεύθυνος για όλα όσα συμβαίνουν στην Κάτιουσα, αποφασίζει όχι μόνο να την βοηθήσει με κάθε τρόπο, αλλά και να αφιερώσει την ζωή του σε κείνην…
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
«Έτσι κάνουμε όλοι μας», σκεφτόταν ο Νεχλιούντωφ, «ζούμε με την πεποίθηση πως είμαστε εμείς ο ίδιοι κύριοι της ζωής μας, και πως η ζωή μας δόθηκε γι΄ απλή απόλαυση. Μα αυτό είναι μια πεποίθηση ασυναίσθητη. Ο άνθρωπος δεν ήρθε στον κόσμο για το γούστο του΄ κάποιος τον έστειλε και για κάποιον ασφαλώς λόγο. Εμείς όμως αποφασίσαμε να ξεχάσουμε το ολοφάνερο αυτό πράγμα και να φανταστούμε πως ζούμε μονάχα για την απόλαυση της ζωής. Κι απορούμε ύστερα απ΄ αυτό γιατί υποφέρουμε και πληττουμε…»
Εγώ έχω μία όμορφη μπορντώ δερματόδετη έκδοση, Άλμπατρος Ακαδημαϊκή, σε μετάφραση του Λ.Μποτροβιτς(που δυστυχώς όμως δεν με ενθουσίασε) και απ΄ ό, τι βλέπω, δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση με την μετάφραση που μπορείτε να βρείτε εδώ, για το ίδιο βιβλίο:
[www.scribd.com]
Επίσης, ενδιαφέροντα στοιχεία για την Ανάσταση,(όπως ότι το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, πράγμα που δεν γνώριζα κι ότι ο συγγραφέας αφορίστηκε εξαιτίας του από την ρωσική Ιερά Σύνοδο) βρήκα εδώ:
[www.pare-dose.net]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιαχτίδες No2" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
