Μια φορά και ένα καιρό ήταν τέσσερα μικρά γουρουνάκια…ε συγνώμη τέσσερα μικρά αγοράκια ήθελα να πω. Ζούσαν ξεχωριστά σε διάφορα σημεία του δάσους της ζωής, φαινομενικά άγνωστα μεταξύ τους, το καθένα στην οικογενειακή καλύβα του, αντικρίζοντας το μεγαλείο της φύσης με το αθώο βλέμμα που μόνο ένα παιδί έχει. Στο δάσος μας όμως ζούσε και η καλή νεράιδα που υφαίνει τη μοίρα όλων με σοφία και προνοητικότητα, με χρυσή κλωστή και νήμα άφθαρτο, χαμογελώντας στο άγνωστο και κάτω από το θρόισμα των δέντρων αφουγκραζόταν τους ήχους, συνδέοντάς τους και δένοντάς τους με αόρατους ιστούς πασπαλισμένους με άχνη τόσο γλυκιά που ήταν αδύνατον να αντισταθείς. Έτσι λοιπόν τα μικρά μας γουρ… ε αγοράκια, αγοράκια είπαμε, μεγάλωναν εξερευνώντας το δάσος. Άρχισαν να αναπτύσσουν κάποια κοινά γνωρίσματα, κοινές κατευθύνσεις, και μια εμμονή στο να μη κάθονται ποτέ μα ποτέ ήσυχα. Πάμε λοιπόν να τα γνωρίσουμε ξεχωριστά.
Το πρώτο αγοράκι το λέγαν Joe, κυκλοφορούσε πάντα με γούνινα βρακάκια, του άρεσαν τα σπαθιά και τσεκούρια, ήταν fan μιας μπάντας του δάσους από τον οικισμό της Valhalla, έπαιζε συνεχώς με κάτι ξυλάκια που τα λεγαν nunchaco και άλλαζε τα άλογα γρηγορότερα και από πετάρισμα βλεφάρου, θεωρώντας ότι το επόμενο είναι κλάσεις καλύτερο από τον προηγούμενο αστραχάν.
Ο δεύτερος είναι ο William που γεννήθηκε μέσα σε μία παγοκύστη γι’ αυτό τον φώναζαν Ice, χαμογελούσε πάντα με ένα ιδιαίτερο ύφος, σε άλλη του ζωή πίστευε ότι ήταν Έλληνας φιλόσοφος, η συνήθειά του από μικρός ήταν να σέρνει τα γόνατά του και πρότυπό του μια παλιά ελληνική ταινία με τίτλο “Οικογένεια Χωραφά”. Μουσικές προτιμήσεις κάτι μαλλιάδες με βιολιά.
Ο τρίτος είναι ο Jack που μάλλον μπερδεύτηκε με το σκύλο της οικογένειας, γιατί θάβανε τα κόκαλα μαζί για να τα βρουν αργότερα αυγατισμένα και περισσότερα. Τα νεύρα και η αναταραχή του είναι άγνωστη περιοχή γι’ αυτό και το νησί του λέγεται “Υπομονή”. Είναι Fan του κακού Σκρουτζ με την ευτυχή κατάληξη, στο αίμα του τρέχει φρουτοχυμός, και επικηρύχτηκε από τον Sensei Kawasaki γιατί συνουσιάστηκε με μία χοντρή τρισάθλια Μπέμπα. Αμαρτίες technotronic παιδεύουσι 2 Unlimited.
Ο τελευταίος, o Averel που κοίταζε τα αστρα από παιδί και πίστευε ότι ήταν ιππότης Jedi σε ειδική αποστολή πάνω στο αστρόπλοιο Enterprise, μοναχικός καβαλάρης αλά Lucky Luke style, με ιδιοσυγκρασία κλόουν σε τσίρκο, έβλεπε τον κόσμο γύρω του και αδυνατούσε να πιστέψει ότι θέλει πολύ δουλειά για να γίνει όντως αγγελικά πλασμένος, η σχέση του με τους μαλλιάδες με κιθάρα είναι ότι είναι και αυτός μαλλιάς και προσπαθεί για τη κιθάρα. Μπέρδευε συνεχώς τη πραγματικότητα με το όνειρο που είχε δημιουργήσει, μέχρι που ξύπνησε. Βρήκε λιμάνι σε κάτι φτερά πάνω σε τεπόζιτο και απεχθανόταν σαν το διάολο το λιβάνι σε ότι είχε σχέση με κλίση πάνω από 45 μοίρες.
Φαινομενικά λοιπόν τα μονοπάτια των τεσσάρων φίλων μας ήταν διαφορετικά και οπτικά αποκλίνοντα, αλλά η καλή μας νεράιδα τα είχε με κοινή αφετηρία και στη πορεία συγκλίνοντα και στο τέλος ενοποιημένα. Τα πολλά κοινά στοιχεία που ανακάλυπταν στη διαδρομή, συνεχώς τους έφερναν πιο κοντά. Έχουν όλοι τους μια σκανδαλώδη τάση για περιπέτεια ωσαν άλλοι Οδυσσέες, ψάχνοντας για την Ιθάκη.
Μια μανιώδη τάση για ότι έχει να κάνει με καμουφλάζ, παπατζιλίκια αέρος, εδάφους και θάλασσας, τραγελαφική βλακεία για τα πέταλα τα χαλινάρια και τις σέλες των αλόγων τους με ομηρικούς καυγάδες, και μια ατελείωτη ώθηση για πειράγματα και πλάκες σε βαθμό ραψωδίας.
Στο δάσος μας όμως υπάρχει και ο κακός ο λύκος που κυκλοφορεί σε πολλές μορφές και σπέρνει ζιζάνια διχόνοιας, παρεξηγήσεις, εσωστρέφειες, ιδιοτέλειες, συμφεροντολογισμούς, βάζοντας συνεχώς εμπόδια ώστε τα τέσσερα μικρά μας γουρ…αμάν πια, αγοράκια! να βαδίσουν μαζί, αντιμετωπίζοντας και τους υπόλοιπους συμμάχους του λύκου, κάτι no misterακια, πονηρά και υποχθόνια λαγουδάκια και λοιπά άτακτα και κακομούτσουνα ζωάκια που βάζουν τρικλοποδιές με απώτερο στόχο τον αποπροσανατολισμό και τη ματαίωση.
Οι ήρωες μας όμως με χάρη δελφινιού και δύναμη ελέφαντα ξεπερνούν τους σκοπέλους και τους υφάλους αρματωμένοι με πολεμοφόδια και ασπίδες μιας ανώτερης φυλής, με βέλη στη φαρέτρα τους, την αδελφοσύνη, τη κατανόηση, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, τον αλτρουισμό, τα ιδανικά των προπατόρων τους, και με μία θεία τρέλα που τρέχει στο αίμα τους που λέγεται Φιλότιμο και Αγάπη.Στο ταξίδι της ζωής τους συνειδητοποίησαν ότι ο μόχθος της διαδρομής δίνει αξία στο προορισμό, ο συνοδοιπόρος είναι ιερό στήριγμα και το μοίρασμα των εμπειριών με τον συν – αδελφό τους και το καταστάλαγμα ότι όσο και διαφορετικοί να είμαστε, είμαστε από την ίδια αστερόσκονη του Δημιουργού προορισμένοι να επιστρέψουμε στη μία Πηγή.
Ο δρόμος είναι μπροστά τους, καβάλα στο άτι του ο καθένας, με το έτερο του ήμισυ, με τον αέρα της ελευθερίας να ανεμίζει και να ανανεώνει το οξυγόνο, με καινούριες εικόνες και ανακαλύψεις, μα μηδενίζουν το απατηλό ρολόι της ψευδαίσθησης του εγκλωβισμού, με προορισμό το γνωστό άγνωστο της ένωσης των Πάντων.
Καλά τους ταξίδια.
Υ.Γ: Η υπερπαραγωγή αυτή έχει σπόνσορες τους κάτωθι:
1. Κόναν ο Βάρβαρος
2. Το Δωδεκάθεο
3. Σύλλογος Ραβίνων “ Σαλώμ”
4. Αστρόπλοιο “Captain Dream”
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μάκης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
