Τί μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Θα έχουμε μια νέα αρχή η οποία θα σημάνει πολύ δουλειά και αυτό το έξτρα σπρώξιμο που θέλει ο Δήμος μας ωστέ να αναπτυχθεί με γοργά βήματα; Ή θα μείνουμε στάσιμοι σε μια εποχή που οι άλλοι τριγύρω, και παραπέρα, «τρέχουν» με φρενήρεις ρυθμούς; Το βάρος φυσικά πέφτει -σε όλους μας αλλά ιδίως- στους εκλεγμένους άρχοντες του τόπου, της πλειοψηφίας αλλά και της μειοψηφίας, και ο καθένας θα έχει το μερίδιο ευθήνης που του αναλογεί. Η νέα Δημοτική αρχή θα πρέπει να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα που ανακοίνωσε στον κόσμο προεκλογικά και πάνω στα αποτελέσματα θα κριθεί (και όχι στην κομματική ταυτότητα ας ελπίσουμε). Ο νέος Δήμαρχος και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας ωστόσο πρέπει να είναι αυτοί που θα ανοίξουν τις πόρτες της συνεργασίας με όλο το δημοτικό συμβούλιο. Η κατάσταση του Δήμου μας δεν επιτρέπει ούτε μικροπολιτικές κόντρες ούτε υπεροπτικές συμπεριφορές, καθώς ο τόπος χρειάζεται τη βοήθεια όλων για να αναπτυχθεί. Επιπροσθέτως, υπάρχουν πολλά προγράμματα και κονδύλια που η νέα αρχή θα κληρονομήσει από την απερχόμενη και έτσι η συνεργασία θα εγγυηθεί την καλύτερη συνέχεια και εκμετάλευσή τους. Από την άλλη, οι δημοτικοί σύμβουλοι της μειοψηφίας δεν πρέπει να παρασυρθούν ούτε από πολιτικές σκοπιμότητες ούτε από προσωπικές φιλοδοξίες, καθώς οι πολίτες τους τίμησαν με την ψήφο τους ώστε να εργαστούν για το καλό του τόπου, κι αυτό μόνο με τη συνεργασία μπορεί να έρθει. Φυσικά, η επικοδομητική κριτική είναι απαραίτητη και θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη από κάθε δημοτική αρχή εφόσον είναι καλόβουλη. Το μέλλον του Δήμου χρειάζεται συλλογική προσπάθεια, και το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει θα ήταν να θυσιαστεί σε μια κομματική πόλωση, που ως κάποιο βαθμό αναπόφευκτα θα έρθει, λόγω της εκτεταμένης προεκλογικής περιόδου (σε επίπεδο βουλευτικών εκλογών) που έχουμε μπροστά μας. Οι πρώτοι μήνες της νέας Δημοτικής Αρχής θα δείξουν τις προθέσεις της αλλά και αυτές της αντιπολίτευσεις. Ας ελπίσουμε πως όλοι θα σταθούν στο ύψος των κρίσιμων για τον τόπο περιστάσεων.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν όμορφες σκέψεις ή θεωρητικά ευχολόγια. Τα παραπάνω στοιχειοθετούν απαραίτητα κομμάτια ενός μονόδρομου, αυτού της ανάπτυξης, που η Φλώρινα είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει ή σιγά σιγά να σβήσει. Γιατί όσο κάποιοι θα βάζουν κομματικές σκοπιμότητες και προσωπικά σχέδια πάνω από το συμφέρον του τόπου, οι νέοι Φλωρινιώτες που βρίσκοντε εκτός Φλώρινας δεν θα γυρίσουν ποτέ, και οι νέοι εντός Φλώρινας θα ψάχνουν κάθε ευκαιρία για να φύγουν...
Χρήστος Γραμπόβας
8 / 11 / 2002
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Έθνος» της Φλώρινας
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ο άνθρωπος είναι πιο τρανός απ' την καθημερινή την εγνοιά του" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
