Τώρα πια βλέπουμε τη φύση σαν έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής και η λύπη μας για τις τραγικές πυρκαγιές μοιάζει με τη στεναχώρια από την καταστροφή ενός μουσείου. Δε νοιώθουμε, όμως, τη συνεχή κίνηση της φύσης, δε νοιώθουμε το νεύρο της... Δεν είμαστε πλέον μέρος της... Κι έτσι το είδος μας οδεύει προς την αυτοκτονία, προς την αυτοπυρπόληση. Υπερεκτιμήσαμε τον εαυτό μας κι όπως ο Ίκαρος, τραβάμε για τον ήλιο. Και δυστυχώς, το Δαίδαλο τον έχουμε από καιρό πια περιθωριοποιήσει.
Χρήστος Γραμπόβας
Βουνοκορφή ‘Οχυρό’, Φλώρινα
26 Αυγούστου 2007
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή»
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ο άνθρωπος είναι πιο τρανός απ' την καθημερινή την εγνοιά του" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
