"Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, ου ζητεί τα εαυτής" έγραφε μεταξύ άλλων...
Θυμόταν αυτήν την στιγμή σαν να μην είχαν περάσει αυτά τα δύο χρόνια που τον είχαν σημαδέψει.
Τότε διαφωνούσε μαζί του.
Φίλοι απο τα παλιά, το ιδανικό δηλαδή άτομο για να ξεσπάς. Αρκετές στιγμές είχαν περάσει μαζί και άλλες τόσες είχαν γεμίσει με διαφωνίες.
Τον θεωρούσε πάντα κάπως πιο......ρομαντικό. Ονειροβάτη σε παραμιθένιους κόσμους.
Η κουβέντα είχε ανάψει για τα καλά, όταν ο "ονειροβάτης", χωρίς να μπορεί άλλο να υπομένει τα καπρίτσια του, του πέταξε αυτό το χαρτί...σαν λευκή πετσέτα ηττημένου στο ρίνγκ.
Μετά απο καιρό βέβαια κατάλαβε ότι ο φίλος του ο "ρομαντικός", τα είχε όλα προσχεδιάσει!
Η αγάπη δεν αποδυναμώνεται. Η αγάπη δεν ζητά για να επιβεβαιωθεί.
Μονολογούσε....
Η αγάπη δεν χάνει την αστραφτερή λάμψη της. Οσο και να την μπολιάζεις με την ασχήμια της καθημερινότητας. Η αγάπη δεν προσφέρεται σε εκπτώσεις. Ούτε η ίδια εξάλλου κάνει εκπτώσεις.
Η αγάπη δεν ακολουθεί το φυσικό νόμο της διατήρησης της ενέργειας. Υπάρχει, και η μοναδική ενέργεια που χρειάζεται για να φέγγει, είναι η ίδια η θέληση για την προσφορά της Αγάπης.
Και τι είναι τελικά η Αγάπη?
Η αγάπη είναι εκεί που η καρδιά γαληνευει και όταν της λείψει απορυθμίζεται και διαμαρτύρεται" του ειχε πει κάποτε μια φίλη.
Αν σήμερα ήταν εδώ όλοι αυτοί, θα σκάρωναν μια γιορτή!
Γιατί σήμερα ήταν η μέρα που πίστευε ότι μέσα του, ναι, εκεί που ποτέ δεν το είχε παραδεχτεί, σχηματίστηκαν τα γράμματα της ΑΓΑΠΗΣ.
Και μετά, σαν ένα ποτάμι που ορμά και σε παρασέρνει, βγήκε η αναπνοή του και σχημάτισε την λέξη...
Την ταξίδεψε τόσο,όσο χρειάστηκε για να φτάσει στ αυτιά της αγαπημένης του....
Κόντρα στο πείσμα του που έλεγε πως ότι αγαπάς σε πληγώνει. Κόντρα στον βίαιο αποχωρισμό του αγαπημένου προσώπου, που κανείς δεν ορίζει.
Ακόμα και έτσι να ειναι , σκέφτηκε, αξίζει τον κόπο.....
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "SteveAvra" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
