όσο κι αν σε παρακαλάω
μη
Κλείδωσε τα μυστικά της φυγής
και πέτα το κλειδί στη ρωγμή των φόβων σου
Τυλίχτηκε η ψυχή μου γύρω απ’ την κουβέρτα
κουλουριάστηκε σαν μωρό νιογέννητο
στην αγκαλιά της σιωπής σου….
Μην μ’ αφήσεις να φύγω
μην αφήσεις να πάρουν από πάνω μου
της ανησυχίας μου την κραυγήγυμνή την φόρεσα κατάσαρκα
και σέρνομαι στα σεντόνια της μνήμης σου
Μην κλείσεις το παράθυρο..μην τραβήξεις την κουρτίνα
θέλω να βλέπω στον μακρινό ορίζοντα
χαραγμένη πορτοκαλόχρωμη στο βάθος
την αγρύπνια του παραμυθιού…
Από μας θα θυμάμαι τραγούδια και χορούς
Σαν τα χρόνια κείνα με τα φτερά ανοίξουν της ζωής τους χάρτες
κάτι θα χει μείνει
Εκεί που όλοι οι ποιητές θα μιλούν για τις σιωπές
για τις άηχες νότες
όταν θα ψάχνουν κάτω απ τα μολύβια τους κεινη την αόρατη γραφή
εμείς θα χουμε φωνές πολλές φωνές σιγανές και δυνατές
και ήχους και νότες και μουσικές…
Μην μ αφήσεις να φύγω μη
κράτησε με πάνω σου
να χορέψω στον ρυθμό της καρδιάς σου
όλη την αλήθεια του κόσμου
Όταν αγάπησα τη φωνή σου
δεν μπορούσα να αρνηθώ μέσα μου των εποχών τα θαύματα
άντεξαν τόσο έρωτα
Πέρα απ’ το δρόμο με τους κέδρους
απ’ τους θεούς εκείνους που δεν μας φανερώθηκαν ποτέ
έκοψα ένα χαμόγελό μου κομμάτια
να πάρεις μαζί σου
στη γη που σου ‘μεινε να με ταξιδέψεις....
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Word love (WUB)" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
