Είναι που μεγάλωσα
και που δεν έχω πια το κουράγιο
να πω τα μάτια κοίταγμα,τα χέρια άγγιγμα,τα χείλη φίλημα.
Κι εσύ,με την αιώνια δυσπιστία σουσε ό,τι δε γίνεται να βλέπεις,μου χαμογελάς
………………………………….
Άσε με λίγο.Να γίνουν πιο καθαρά τα χέρια μαςΝα στεριώσουν τα κάδρα στους τοίχους.
Κάθισε.Να κάτσει η θλίψη μέσα σουΝα γίνεις,να μη γίνεσαι.
Κι άσε τη σκέψη να χάνεται.Να μη χτυπά,να μη χτυπιέται.
Κι ας μη χτυπά πια το ρολόι-σε κάθε βήμα-να δηλώνει,πόσες ανάσες μας χωρίζουν.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Word love (WUB)" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
