Σ ένα μαντείο οι ιερείς κόβανε το γάλα του μαστούΚι εγώ να ικετεύω στην σωτηρία του χαλασμούΝα σέρνομαι εξόριστη μήπως και βρω το φως μουΣαράντα χρόνους κουβαλώ το σκυλοτόμαρο μου.
Μες το καράβι μου άπλωσα ασπρόμαυρα πανιάΜα οι Σάτυροι του ελέους, μου έστηναν παγανιάΤέσσερις χρόνους κόλλησα επάνω σε μια άμμοΜαινάδες έτη λησμονιάς με πάταγαν επάνω..
Ο Άδης απ τα Τάρταρα με ένα κλεμμένο ξίφοςΜου έσκιζε παλιές πληγές ο βλάσφημος, με μίσοςΜύριοι με δίκασαν να ζω στα κάποια κρίματα μουΤα έσχατα στερνά, προσάναμμα στα άθλια αφήματα μου!
10/01/2010
stigmi (Δέσποινα Β. Παντελίδου)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Word love (WUB)" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
