Κολυμπά η πένα στο μελάνι...Μαύρο μείγμα σαδιστικών γλωσσικών εξάρσεων...Συλλαβές ηδονής και οδύνης...Περιπλέκονται χαράσσοντας το χαρτί….Ξεσκίζουν τη σάρκα του, χωρίς αιδώ…Χαμογελάνε ειρωνικά γλείφοντας τις πληγές του…Δέντρα που έσπερναν ζωή κλείστηκαν σε συρτάρια…Αυτοθέλητα πάλι…Συνειδητά… τα πάντα που χαρίστηκαν στο τίποτα…Περνά ο καιρός… χωρίς να πάρει άδεια από τις αυταπάτες τους…Προδοσίες συμφωνημένες…Ηδονές απροσδιόριστες…Μυρωδιές αλλόκοτες…Φόβος... απών… πια…Άγνοια Κινδύνου…Παραληρήματα…Δικά μας και ξένα…
**** Φλέρταρε το αδοκίμαστο!Κάνε ρουά ματ στην Πανωλεθρία!Φύλαξε σε τεφροδόχο δυο μεζούρες στάχτη!Μέχρι το επόμενο φεγγάρι…Έπειτα γκρέμισέ τες στην άβυσσο της ποίησηςΠου έγινε Ομολογία Ανεπάρκειας…Μετά, ξύπνα με!Μπορεί να θυμηθώ να ζήσω…
**** (C) μαίρη κλιγκάτση
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Word love (WUB)" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
